Follow by Email

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

μακριά από μένα









Ο αέρας λυσσομανάει αλλά η θάλασσα στέκει ασάλευτη δίπλα μου.
 Ξεγέλασα ακόμα και σένα με την ήρεμη εικόνα μου.
Ξεχάστηκες και υποτίμησες τους βοριάδες του μυαλού μου.
Ακούω την ανάσα σου κάθε βράδυ βαριά να πνίγεται στα όνειρα μου.  Με ρωτάς αν είπες κάτι.
«Δεν άκουσα» απαντώ.
Μόνο, την αγωνία σου ένιωσα.
Προσπαθώ μέρες ν'  αφουγκραστώ τις ανάγκες σου αλλά δεν τα καταφέρνω.
Τα συναισθήματα βυθίστηκαν σε σκοτάδια από εκείνα που δεν μπορείς εύκολα να ξεφύγεις.
Εγκλωβισμένη προσπαθώ να δραπετεύσω αλλά μια ανεξήγητη δύναμη, μου κρατάει τα πόδια κολλημένα στο ίδιο σημείο. Φωνάξω βοήθεια αλλά η φωνή δεν βγαίνει.
Δεν την ακούς.
Κοιτάω στον καθρέπτη μα το βλέμμα μου είναι άδειο και σκοτεινό.
Άλλη μια μέρα χωρίς φως,
 Άλλη μια μέρα μακριά ...από μένα.

Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Ο έρωτας στα χρόνια της μιζέριας


Ο ιδανικός τόπος και ιδανικός χρόνος για να νοσήσει οτιδήποτε υγιές.  Το ιδανικό κλίμα για να καλλιεργηθούν άρρωστες σχέσεις . Είσαι λοιπόν εγκλωβισμένος σε μια χώρα που σε καταστρέφει αναγκασμένος να δουλεύεις για να ψευτοζείς και στην καλύτερη των περιπτώσεων, να διεκπεραιώνεις την καθημερινότητα. Για πόσο; Για τόσο όσο θα θελήσεις να αποδράσεις από την φυλακή σου. Αν είσαι καλλιτέχνης έχεις μια ελπίδα να σε σώσει η τέχνη σου, δεν παίρνω και όρκο γιατί εμείς οι καλλιτέχνες έχουμε τα θέματα μας και σε καλές συνθήκες.  Αν είσαι ένας ήσυχος άνθρωπος που παίρνει την ζωή όπως έρχεται, έχεις μια ελπίδα μεγάλη να κάτσεις φρόνιμα και να πεθάνεις. Και τώρα πεθαμένος είσαι αλλά αφού δεν το ξέρεις δεν σε χαλάει. Αν όμως είσαι από τους άλλους τους ανήσυχους, λυπάμαι πολύ αλλά μόλις πάτησες το κουμπί που θα σε εκτοξεύσει  στο πυρ το εξώτερον. Τώρα είσαι χαρούμενος γιατί νομίζεις ότι ο έρωτας είναι η μεγάλη απόδραση από το Αλκατράζ . Σύντομα όμως θα ανακαλύψεις ότι το μόνο που κάνεις είναι να αλλάζεις καζάνι στη κόλαση.. Εσύ κουβαλάς τα αδιέξοδα σου, ο άλλος τα δικά του και ζείτε σε μια χώρα που βρίσκεται σε αδιέξοδο. Πόσο τυχερός μπορεί να είσαι και να βρεις διέξοδο;

Ο δρόμος του διαδικτύου
Κάθεσαι στο κομπιούτερ σου και αναζητάς έναν άλλο μοναχικό ή βαλτωμένο για να σε καταλάβει και να σε νιώσει.  Εσύ εκεί, αυτός αλλού αλλά …είστε μαζί.  Μιλάτε, γελάτε, λέτε τον πόνο σας  και έχετε μια κάποιου τύπου «σχέση». Υπάρχουν τρεις εκδοχές.  Δεν συναντιέστε ποτέ, είναι οι σχέσεις «να ‘χαμε να λέμε»,  δεν χαλάμε το σπίτι μας απλά παίζουμε για να ξεχνάμε τη μιζέρια μας και μέχρι να το καταλάβεις έχεις ασπρίσει και έχεις δει και τις πενήντα αποχρώσεις του ..πάτου. Δεύτερη εκδοχή, συναντιέστε μια δυο φορές και ω τι έκπληξη, διαπιστώνεις  ότι δεν τον ξέρεις  και μάλλον δεν θέλεις να τον γνωρίσεις καθόλου!  Κοινώς,  ξενερώνεις ανεπιστρεπτί. Η τελευταία εκδοχή,  πετυχαίνεις  τζακ ποτ δεν είναι ιντερνετικός ψυχάκιας αλλά ένας ατυχής άνθρωπος και εσύ ως ατυχήσασα, ενώνετε τις ατυχίες σας.

Ο δρόμος της εργασίας
Πρώτον, έχεις δουλειά; Πλάκα κάνεις; Τρόμαξες να τη βρεις και θα κάνεις σχέση μέσα σ’ αυτή;  Μεγάλο ρίσκο και δεν είναι καιροί για να χωρίσεις, να μην θέλεις να την δεις και να μείνεις στον δρόμο. Οπότε, το ξεχνάς.
Δεύτερον και πολύ δημοφιλές, δεν έχεις δουλειά… Τα λόγια είναι περιττά. Δεν έχεις λεφτά. Και να υπάρχει εκεί έξω ένας άλλος άνθρωπος που και αυτός δεν έχει δουλειά και να θέλει να παλέψετε μαζί να βρείτε μια δουλειά, ΠΩΣ θα βρεθείτε;

Η ισοπέδωση δεν μου άρεσε ποτέ και θέλω να βλέπω την φωτεινή πλευρά των ανθρώπων και ν' ελπίζω ότι η ευτυχία υπάρχει, αρκεί να την αναζητήσεις. Όσο μεγαλώνω, όσο και οι άνθρωποι να με διαψεύδουν, όλο και περισσότερο προσπαθώ να κρατηθώ από την ανάγκη μου να πιστέψω ότι οι γύρω μου δεν θέλουν να με βλάψουν. Όλοι όμως βιώνουμε δύσκολες σκληρές καταστάσεις και αυτό μας αρρωσταίνει. Όσο περισσότερο αρρωσταίνουμε, τόσο αρρωσταίνουμε και τους γύρω μας. Κανένα λουλούδι δεν μπορεί να ανθίσει σε άρρωστο χώμα, πως ζητάμε λοιπόν υγιείς σχέσεις;


Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

Οι ηρωίδες της διπλανής πόρτας.



Την είχα συναντήσει στον ίδιο χώρο αρκετές φορές αλλά ποτέ δεν είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε. Την παρακολουθούσα κάθε φορά με απορία και με αγωνία. Απορία πως είναι δυνατόν να αντεπεξέρχεται σε όλη αυτή  τη κατάσταση που βιώνει  και αγωνία για το πόσο θα αντέξει…
Έτοιμη να καταρρεύσει προσπαθούσε συνέχεια με αξιοθαύμαστη ηρεμία να είναι πιστή στον πιο δύσκολο ρόλο που της επιφύλαξε η ζωή. Σ’ αυτό της μάνας ηρωίδας. Ναι, είναι ηρωισμός να ξεχνάς την ύπαρξη σου  και ν’ αφοσιώνεσαι στο μεγάλωμα παιδιών με ειδικές ανάγκες.
Κρατούσε στην αγκαλιά της την 5χρονη κόρη της με αυτισμό και από το χέρι τον 6χρονο γιο της επίσης με αυτισμό. Τα μαλλιά της πιασμένα πρόχειρα χωρίς ίχνος μακιγιάζ πρόδιδαν μια γυναίκα που το τελευταίο που την ενδιέφερε ήταν ο εαυτός της. Εξάλλου και να ήθελε δεν θα υπήρχε χρόνος αλλά ούτε και τρόπος. 
 Έκατσε για λίγο δίπλα μου στην άκρη του καναπέ, έτοιμη να πεταχτεί, να τρέξει, να σηκωθεί. Μιλούσε γρήγορα με ένταση να προλάβει.  Την προέτρεψα να ηρεμήσει, να πάρει μια ανάσα για λίγο αφού τα παιδιά ήταν μέσα στις αίθουσες για μάθημα και εκείνη μου απάντησε: «Αν χαλαρώσω, θα καταρρεύσω και εγώ πρέπει να είμαι όρθια! Δεν έχω καμία βοήθεια και ο πρώην σύζυγος, μας εγκατέλειψε. Δεν έχω δικαίωμα να χαλαρώσω».
Σε αρκετές παρόμοιες περιπτώσεις ο πατέρας αρνείται την διαφορετικότητα  του παιδιού θέτοντας εμπόδια στην παροχή βοήθειας από ειδικούς παιδαγωγούς. Συχνά μάλιστα, εγκαταλείπει αυτήν την οικογένεια και προχωρεί στην δημιουργία μια άλλης. Έτσι βρίσκεται η μητέρα ολομόναχη να τα πλύνει, να τα ντύσει, να τα ταΐσει, να τα κοιμίσει, να τα πάει στα σχολεία, να εργαστεί και να δώσει λύσεις. Πώς να εργαστεί όμως όταν κάποια νηπιαγωγεία τελειώνουν στις 12.00 και τα σχολεία στις 14.00; Που θα βρει πόρους να τα θρέψει; Όσο και να ακούγεται περίεργο ή απαισιόδοξο στη χώρα μας δεν υπάρχουν λύσεις.  
Ένα σωρό ερωτήσεις μου έρχονται στο μυαλό. Άλλες τις εκφράζω και άλλες τις κρατώ για εμένα. Δεν είναι περιέργεια και το καταλαβαίνει. Θα θελα να βοηθήσω μα μένει η πρόθεση.  
Δηλαδή το τίποτα. Προσπαθώ να φτιάξω εικόνες στο σπίτι της, στο δρόμο με τα δύο παιδιά και αδυνατώ.
Μου περιγράφει την απόγνωση της όταν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα έπρεπε να μετακινείται μαζί με την κόρη της με μετρό. Η μικρή είναι κλειστοφοβική και την κρατούσε ψηλά στην αγκαλιά της όρθια, σ' όλη την διαδρομή για να αναπνέει. Κάποιοι από τους επιβάτες της μιλούσαν άσχημα, την πρόσβαλαν, της ζητούσαν να μεταβεί στο τελευταίο βαγόνι εκεί που βάζουν τα ποδήλατα ή να πάει με τα πόδια γιατί τους ενοχλούσαν οι φωνές της μικρής. 
Μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια του Σολωμού. «Όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος»! Μόνο που τελικά κατοικείται από δαίμονες που κατασπαράζουν τις σάρκες των αδυνάτων!

Η πόρτα άνοιξε και τα παιδιά ξεχύθηκαν στην αγκαλιά της. Άνοιξε και εκείνη τις φτερούγες τις και τα χάιδευε τρυφερά με τα χέρια της και τα λόγια της. Το διάλειμμα της όμως είχε  τελειώσει και ένας καινούριος αγώνας ξεκινούσε. Προσπαθούσε με γρήγορες κινήσεις να ντύσει την κόρη της, να την πείσει να φύγουν και εκείνη δεν μπορούσε να την ακούσει. Ο γιος της άνοιγε την πόρτα να βγει και με το ένα χέρι προσπαθούσε να τον εμποδίσει και με το άλλο να μην αφήσει την κόρη της να ξαναμπεί μέσα. 

Ότι και να γραφεί είναι λίγο, ότι εικόνες και αν φτιάξεις, η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή  από αυτή που φαντάζεσαι. Η συζήτηση μαζί της ήταν ένα ακόμα μάθημα ζωής και αντοχής κάθε φορά που λυγίζω στα εύκολα.  Όσες μητέρες ηρωίδες έχω γνωρίσει είναι όλες δυνατές. Αξιοθαύμαστα μοναδικές, χαρισματικές,  που ούτε για μια στιγμή δεν ζητούν την συμπόνια σου ή τον θαυμασμό σου. Εξάλλου ο ναρκισσισμός είναι πολυτέλεια. Ένα είναι το ζητούμενο και αυτό είναι η ανθρωπιά. Το πιο αυτονόητο και το πιο σκληρό όταν απουσιάζει!
















Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

Άτιτλο









Δεν μιλάς, κοιτάς, διαβάζεις, σιωπάς.

Αυτό το τελευταίο εδώ και καιρό έχει γίνει συνήθεια. Τα βαρέθηκες όλα, ακόμα και να ελπίζεις ότι θα ξαναβρείς την παλιά σου ζωή. Ζάρωσες πολύ. Το πρόσωπο σου άλλαξε ξέρεις. Απέκτησες αυτές τις αυλακιές της κατήφειας που κάποτε παρατηρούσες στους άλλους και μονολογούσες: "χαμογέλα μωρέ, η ζωή είναι ωραία". "Ένας περίπατος είναι με αρώματα και χρώματα" έγραφες. Τώρα όμως κόλλησες σ' 'ενα βάλτο και δεν πας παραπέρα. Βρωμάει, σε ρουφάει και εσύ στέκεις ακίνητος. Έχεις παραλύσει από φόβο. Τι φρίκη Θεέ μου. Τι προδοσία για την γενναία φύση σου. Όλοι και όλα σε πρόδωσαν ακόμα και ο εαυτός σου. Αλλιώς τον υπολόγιζες και αλλιώς σου φανερώθηκε. Θα έβγαινες στους δρόμους και θα έδινες μάχες έλεγες. Έκατσες σπίτι και έβγαζες κορώνες στο διαδίκτυο σαν πολιτισμένος Ευρωπαίος. Έτσι όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Εσύ γιατί δεν κουράστηκες και οι άλλοι γιατί ηττήθηκες εύκολα! Απλά, τόσο απλά και έξυπνα που δεν το κατάλαβε κανείς.

Και τώρα τι;

Είναι αργά λες.

Άλλαξες πολύ. Συχνά δεν σ' αναγνωρίζω. Ψάχνω εκείνη την λαχτάρα για ζωή και σε βλέπω να σέρνεις τα πόδια σου για να πας στην καταραμένη δουλειά των 400ευρώ. Σ' ακούω να λες:"Δόξα το Θεό που έχω και αυτή" και μου έρχεται να σε χτυπήσω.

Χαμήλωσες πολύ.

Είναι χειμώνας και κρυώνεις πάλι αλλά κάνεις τον σταυρό σου που εσύ τουλάχιστον δεν είσαι άστεγος. Έκοψες από παντού αλλά πάλι χρωστάς. Δουλεύεις περισσότερο αλλά πάλι χρωστάς. Χρωστάς και αγωνιάς. Για τα παιδιά σου που έθαψαν τα όνειρα τους, για τα γεράματα σου, για τους γονείς σου που αργοπεθαίνουν μέσα στην ανέχεια. Για το σπίτι σου που καραδοκούν τα κοράκια να πάρουν.

Μαράζωσες, ούτε καν θυμάμαι το γέλιο σου.

Σε παρακολουθώ στον δρόμο να περπατάς. Κοιτάς κάτω και μοιάζεις χαμένος. Χάθηκες....
Στις σκέψεις σου, στους φόβους σου, στον απόλυτο συμβιβασμό του τίποτα!
Μέσα σου ένα σκοτάδι αλλά έξω, όλη η πόλη στολίζεται και ανάβει τα φώτα της για να γιορτάσει. Να σε παρασύρει, να ξεχάσεις και ίσως να σε παραπλανήσει ότι όλα μπορούν να γίνουν όπως ήταν. Πρέπει να πειστείς ότι η ευημερία θα έρθει και εσύ θα ξαναβρείς την χαμένη σου ζωή...

Ότι χάθηκε όμως χάθηκε. Θα κάτσεις κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο θα αγκαλιάσεις την οικογένεια σου και θα ευχηθείς να μην σου στερήσει αυτά τα λίγα που έχεις.

Θα κάτσω απέναντι σου και θα κάνω μία και μόνο ευχή.

Μην  Σε εγκαταλείπεις.

Μ' ακούς;
















Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Τι έχεις να χάσεις;

Περνάει μπροστά μου. Ευθυτενής και άνετος, λεβέντης που θα έλεγε και η γιαγιά μου. Κοιτάω τα ρούχα του, φοράει κοστούμι αλλά είναι σκισμένο, τα παπούτσια του τρύπια. Τα όμορφα μαλλιά του άπλυτα… Παγώνω. Τα έχει χάσει όλα αλλά η περηφάνια στο βλέμμα και στο περπάτημα του καρφώνονται στο μυαλό μου. Όλοι μου λένε να τον ξεχάσω. Να μην νοιάζομαι, ν’ αδιαφορήσω για αυτούς που έμειναν στον δρόμο. Για εκείνους που αυτοκτόνησαν. Να σκύψω το κεφάλι και να δεχτώ να δουλεύω για 300ευρώ. Να μεγαλώσω το παιδί μου με δανεικά και να φορτώσω τα χρέη μου σε αυτό.
    Όλοι μου λένε ότι έχω ευθύνη και εγώ και πρέπει να πληρώσω. Εγώ όμως δεν πήρα δάνεια, δεν έκλεψα, δεν κορόιδεψα ούτε το κράτος ούτε την Ε.Ε. Δούλευα από φοιτήτρια και με πολύ κόπο έχτιζα το μέλλον μου. Ονειρευόμουν να μπορώ να παρέχω στο παιδί μου ότι σπουδές θέλει, να φροντίσω τους δικούς μου και να μην τρέμω αν εκείνοι αρρωστήσουν. Αντί γι αυτό στερήθηκα όλα αυτά που είχα κερδίσει. Τα αυτονόητα. Την θέρμανση, την ασφάλεια μου,  την διασκέδαση με φίλους, ένα ταξίδι. Τώρα πια δεν έχω τίποτα να χάσω. . Την καριέρα μου την έθαψα, το σπίτι μου μέσα σε 5 χρόνια έχασε το 50% της αξίας του, τα γεράματα μου προβλέπονται αξιοθρήνητα χωρίς σύνταξη και οι άνθρωποι που αγαπώ είναι οι περισσότεροι στην ίδια ή και σε χειρότερη μοίρα από ΄μένα.
      Μεγάλωσα και κουράστηκα να πληρώνω λάθη άλλων. Η πορεία  τόσων χρόνων μου έμαθε ότι σε κάθε τέλος υπάρχει μια καινούρια αρχή. Μετά από κάθε πτώση σηκώνεσαι όρθιος και προχωράς. Ακόμα λοιπόν και αν καταρρεύσει ο τόπος μου θα είμαι εδώ, να αγωνιστώ να τον χτίσω από την αρχή. Με αξίες αυτή την φορά και καθαρή ματιά. 
    Ποια είμαι εγώ που έχω άποψη; Είμαι ο ελεύθερος επαγγελματίας που στραγγαλίστηκε από την κρίση. Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που προσπαθεί να επιβιώσει χωρίς να τρελαθεί. Η μητέρα που θα στερηθεί τα πάντα για να μορφωθεί το παιδί της. Είμαι εσύ που ξέχασες πως ό,τι ήταν να χάσεις το έχεις ήδη χάσει. Μόνο που αυτή τη φορά η απόφαση για το μέλλον σου είναι δική σου!

Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

Έκθεση φωτογραφίας "Η σωτηρία της ψυχής"


Μετά από αρκετό καιρό ξαναγυρνώ εκεί που ανήκω. Στην αγκαλιά της φωτογραφίας και της δημιουργίας. Μια πρόταση ξαφνική, μια απάντηση που έπρεπε να δώσω μέσα σε λίγες ώρες και να 'μαι σ' ένα υπέροχο πολυχώρο να εκθέτω και να εκτίθεμαι. Στη συνέχεια ο φίλος ζωγράφος που με πρότεινε θα ομολογήσει: "Έπρεπε κάποιος να σε ταρακουνήσει για να ξαναβρείς τον δρόμο σου".  
Στέκομαι λοιπόν στη μέση της αίθουσας, χαμογελώ και νιώθω εκείνη την ηρεμία που νιώθεις όταν γυρνάς σπίτι, μετά από πολύ καιρό απουσίας. 


L.A Theater Κωνσταντινουπόλεως 82  Γκάζι
26/04/15-03/05/15 


                                                      "Η σωτηρία της ψυχής"


"Για όλους μας υπάρχει ένας τόπος, μια παρουσία, μια στιγμή κατά την οποία μας άγγιξε η πληρότητα. Είναι εκείνη η φορά που κλείσαμε  τα μάτια και ευχηθήκαμε  να παγώσει ο χρόνος, να κρατήσουμε αυτό το συναίσθημα για πάντα.
 Είναι το δικό σου σημείο πάνω στη γη, ο δικός σου άνθρωπος, η δική σου στιγμή που την αγαπάς, την κουβαλάς, την ξαναζείς στο μυαλό σου για να δραπετεύσεις, να απαλύνεις τη μοναξιά σου, να καλύψεις  τις ελλείψεις σου.
 Είναι όλα αυτά που ονειρεύεσαι όσο κρατάει μια ζωή και όλα όσα προσδοκάς από έναν θάνατο. Τον πιο γλυκό  θάνατο που η ψυχή θα έχει λυτρωθεί και, αν πετάξει μακριά από το σώμα σου, θα ήθελε πάλι να γυρίσει εκεί που αισθάνεται πλήρης.
Είναι η επιθυμία σου που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και ζητά την ευκαιρία που της αρνήθηκες.
 Κάθε τοπίο είναι ένα κομμάτι πραγματικότητας δεμένο με ένα προφανές ψεύτικο στοιχείο, το οποίο προσπαθεί να πλησιάσει την αλλοιωμένη ανάμνηση και τον μεταφυσικό χώρο όπου η ψυχή θα επιλέξει να σταθεί.
Κάθε άγαλμα είναι εσύ κι εγώ, που ξεπεράσαμε  τον χρόνο και απαλλαχθήκαμε από τη φθορά του. Είναι ο αγαπημένος μας που αφήσαμε εκεί και θα μας περιμένει να τον συναντήσουμε..."












Ευχαριστώ ολόψυχα  τον ζωγράφο Βασίλη Μιχαηλίδη, τους διοργανωτές του φεστιβάλ, όλους τους φίλους και τους επισκέπτες που με τίμησαν με την παρουσία τους και την Μαρία Αλιμπέρτη για το υπέροχο άρθρο της στο culrurelovers

http://cultureloversgr.blogspot.gr/2015/04/blog-post_57.html

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

   Είχε περάσει ένας χρόνος από την εγκατάσταση της νέας  γυναίκας στην απέναντι πολυκατοικία από την δική μου. Ζούσε μόνη της και καθόταν συχνά στο μπαλκόνι διαβάζοντας  ή γράφοντας στον υπολογιστή όλο το βράδυ. Δεν είχαμε μιλήσει ποτέ, συγκεκριμένα ούτε μια καλημέρα δεν είχαμε ανταλλάξει. Μόνο μια φορά διασταυρώθηκαν τα βλέμματα μας. Ήταν απόγευμα και εγώ χόρευα με το παιδί μου στο σαλόνι. Γελάγαμε και στριφογυρίζαμε χαρούμενοι μέχρι που κάποια στιγμή ένιωσα μια παρουσία. Οι κουρτίνες ήταν ανοιχτές και το βλέμμα μου έπεσε απέναντι. Στεκόταν εκεί και μας κοίταγε. Χωρίς έκφραση χωρίς ένα σημάδι για το τι σκεφτόταν. Ένιωσα αμήχανα, σαν να έκανα κάτι που δεν έπρεπε χωρίς να μπορώ φυσικά να βρω μια λογική εξήγηση σ’ αυτήν τη στάση.
    Το γεγονός ξεχάστηκε και για ένα δυο μήνες δεν έτυχε να την συναντήσω. Είχα πολλές υποχρεώσεις, λίγο χρόνο και  έβγαινα ελάχιστα  στο μπαλκόνι, ώσπου πριν από λίγες εβδομάδες την είδα να σηκώνεται από την καρέκλα της και να κρατιέται από τα κάγκελα. Το βήμα της ήταν  αργό σχεδόν συρτό. Φαινόταν άρρωστη τόσο αδύναμη που πάγωσα.
     Η τραγική είδηση του θανάτου της μετά από κάποιες ημέρες έπεσε στη γειτονιά σαν κεραυνός. Πλημμύρισε από εκείνη την σιωπή που πνίγει τα λόγια όταν χάνεται ένας τόσο νέος άνθρωπος. Η ματιά της πάνω μας ξαναήρθε στο μυαλό μου. Εκείνη λοιπόν πέθαινε και εγώ είχα όλο τον κόσμο στην αγκαλιά μου. Για αυτό άραγε διαισθάνθηκα ότι ενόχλησα; Ότι προκαλούσα; Άραγε αναρωτιόταν αν ήξερα πόσο ευτυχισμένη είμαι;
    Η επόμενη εβδομάδα κύλησε με γρήγορους ρυθμούς και με πολλή δουλειά στην επαρχία μακριά από το σπίτι μου. Αναγκαζόμουν να μένω στο εξοχικό μου, στο οποίο επέστρεφα αργά το βράδυ μόνο για να κοιμηθώ. Απαγκιστρωμένη από άλλες υποχρεώσεις, χωρίς τηλεόραση και λάπτοπ στράφηκα στα βιβλία που είχε αφήσει η μητέρα μου. Πάντα θεωρούσα την επιλογή των βιβλίων καθαρά διαισθητική υπόθεση και καθόλου τυχαία. «Η θεραπεία του Σοπενάουερ»  ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Το έπιασα στα χέρια μου και ρουφούσα την κάθε γραμμή του μέχρι τα ξημερώματα. Σταμάτησα στη φράση κλειδί. "Οι άνθρωποι ζουν το παρελθόν και το μέλλον και ποτέ το παρόν". Έφερα στο μυαλό μου τις  καθημερινές εικόνες με την οικογένεια μου, μόνο που τώρα στεκόμουν εγώ στο απέναντι μπαλκόνι και παρατηρούσα.
     Τι έβλεπα; Τον γιο μου να ανοίγει τα χεράκια του και να μου φωνάζει: «Αγκαλίτσα, αγκαλίτσα». Τo τρυφερό βλέμμα του άνδρα μου που πέφτει πάνω μου σαν χάδι. Τα παιχνίδια στη θάλασσα και το γέλιο του μικρού μας. Το πρώτο συνειδητοποιημένο σ’ αγαπώ που άκουσα από αυτόν και βούρκωσα. Την χαρά ότι κάποιοι άνθρωποι σε αυτό το γρήγορο πέρασμα μου από την ζωή με αγάπησαν και τους αγάπησα.
     Η αλήθεια είναι σαν τον καθρέπτη. Για να δεις το είδωλο της πρέπει να τον καθαρίσεις. Συνήθως είναι εκεί μπροστά σου αλλά εσύ την κατανοείς μόνο όταν είσαι έτοιμος. Μια στιγμή, μια λέξη, μια σειρά από «τυχαία» γεγονότα,  πολλές φορές αρκούν για να σε φέρουν αντιμέτωπο με αυτήν.
     Σήμερα είναι τα γενέθλια μου. Από μικρή πίστευα πως αυτή η ημέρα πρέπει να είναι μοναδική ό,τι και να έκανα μου φαινόταν λίγο. Κάτι σαν την ευτυχία που όσο και να την ζεις περιμένεις το κάτι παραπάνω. Τώρα όμως ξέρω ότι η ευτυχία είναι στο παρόν! Μια εκδρομή και πολλές αγκαλιές ήταν το πολυτιμότερο δώρο που μου πρόσφερε η οικογένεια μου.
     Σβήνοντας τα δεκάδες κεράκια στη τούρτα μου έκανα μόνο μια ευχή: «Να μη μου στερήσει το μέλλον όλα αυτά που μου δίνει το παρόν»!